Prostaatklachten

Prostaatklachten

Prostaatklachten: een ‘oudemannenkwaal’?

Prostaatklachten komen vaak voor. Vanaf de puberteit begint de prostaat te groeien en dat leidt bij zo’n 30% van de mannen tot een goedaardige vergroting van de prostaat. Een vergrote prostaat geeft op een gegeven moment plasklachten en het kan zelfs zover komen dat de plasbuis helemaal wordt dichtgedrukt.

Zeker 50% van de mannen boven de 50 jaar en bijna alle mannen boven de 75 jaar krijgen last van plasklachten. Deze plasklachten wijzen gelukkig meestal niet op prostaatkanker, maar vaak wel op een vergroting van de prostaat. Hierbij groeit de prostaat gelijkmatig naar binnen en naar buiten. De prostaat omklemt de plasbuis en als de prostaat gaat groeien, kan deze de plasbuis steeds iets verder dichtdrukken. Hierdoor kunnen plasklachten ontstaan.

Veelvoorkomende klachten bij prostaatklachten zijn:

  • Prostaatklachten, mictieklachten, plasklachten

    De urinestraal wordt minder krachtig, soms slechts druppels

  • Het duurt even voordat de eerste plas komt
  • Kort achter elkaar weer moeten plassen en weinig urine per plas
  • Nadruppelen, ook nog wel eens een paar druppels in de onderbroek
  • Het gevoel hebben dat de blaas niet (helemaal) leeg wordt (residugevoel)
  • Soms een branderig gevoel tijdens het plassen
  • Moeilijk de plas op kunnen houden, soms zelfs helemaal niet
  • ’s Nachts enkele keren uit bed moeten om te plassen (nycturie)

Lagere urineweg symptomen (LUTS)

Mictieklachten of LUTS (Lower Urinary Tract Symptoms of Lagere urinewegsymptomen) komen zowel bij mannen als bij vrouwen voor en zijn veelvoorkomende klachten in de praktijk. Bij oudere mannen met mictieklachten is prostaatvergroting een belangrijke oorzaak.
Steeds vaker wordt in verband hiermee, de term ‘overactieve blaassyndroom’ (OAB) gebruikt, waarbij klachten worden beschreven zoals: vaak plassen, plasaandrang en eventueel urineverlies en nachtelijke hoge plasfrequentie (nycturie). Vaker dan tweemaal per nacht moeten plassen wordt als hinderlijk beschouwd.

Wat is BPH?

Vaak gebruikt men de term BPH (Benigne Prostaat Hyperplasie) om de oorzaak voor mictieklachten, als gevolg van prostaatvergroting, te beschrijven. BPH is weliswaar de meest waarschijnlijke, maar niet de enige mogelijke oorzaak van mictieklachten bij een patiënt. Duidelijke oorzaken voor het ontstaan van BPH zijn niet bekend.

Casus prostaatklachten

Een 60-jarige man komt met ‘prostaatklachten’ in onze praktijk, althans zo luidt de diagnose van de (huis)arts en de interpretatie van de bevindingen van de patiënt zelf. De klachten bestonden uit een frequente aandrang tot urineren, een minder krachtige straal en nadruppelen. Klassiek worden deze klachten onder het fenomeen prostaathypertrofie geplaatst: een ‘oudemannenkwaal’. Soms wordt (een deel van) de prostaat operatief verwijderd.

Osteopathisch onderzoek in ons centrum bracht een aantal zaken aan het licht. In de eerste plaats bleek er een fors verhoogde druk in de buikorganen aanwezig. Deze verhoogde druk drukt letterlijk de prostaat in een benauwd hoekje; de ruimte in het kleine bekken laat niet veel bewegingsvrijheid toe. Normaal wanneer een orgaan in de verdrukking komt, zal het deze druk ontwijken; de prostaat heeft deze mogelijkheid echter niet.
In de tweede plaats werd een verminderde beweeglijkheid van de lendenwervels geconstateerd. Bij navraag bleek de patiënt reeds jarenlang onder fysiotherapeutische behandeling en bezocht hij tweewekelijks een chiropractor om de ruggenwervels weer ‘op hun plaats te zetten’.
Als derde probleem kwamen een verhoogde spanning van de bekkenbodemspieren, spataderen en verkorte achterbeenspieren aan het licht.

Alle gevonden bewegingsverliezen werden osteopathisch behandeld. Allereerst werd de druk in het kleine bekken met speciale handgrepen behandeld. Tevens werd een dieet ingezet om de druk in de buikorganen (spijsverteringsprobleem) te verminderen. Ook de lendenwervels werden osteopathisch behandeld. Hierbij wordt er niet zozeer ‘gekraakt’, maar worden via zachte weefseltechnieken de wervels gemobiliseerd in hun relatie met de inwendige organen en de bijhorende vliezen.

Na vier behandelingen waren de genoemde ‘prostaatklachten’ verdwenen, evenals de rugklachten. De spataderen bleven aanwezig, maar de bewegingsmogelijkheden en het uithoudingsvermogen van de benen waren wel verbeterd. Aangeraden werd om het dieet nog langere tijd vol te houden om niet weer de druk in het kleine bekken te verhogen.