Dunne Darm

Dunne Darm

Darm, Divertikels, Obstipatie

Wat is het?

Met betrekking tot de dunne darm worden maar weinig diagnosen gesteld. Opmerkelijk moge ook zijn dat dunne-darmkanker, evenals hartkanker, niet voorkomt.

Een van de redenen kan gezocht worden in de zeer goed verzorgde doorbloeding van de dunne darm. Een andere mogelijke reden is terug te vinden in de TCM die het hart en de dunne darm onder het vuurelement heeft geplaatst. Hij scheidt de zuivere en onzuivere elementen en geeft deze vervolgens af aan de milt en het colon. Toch wordt in de Ayurveda wel degelijk aandacht besteed aan de dunne darm; hij wordt gezien als de bron van vele ontstekingen en pijnen. De dunne darm krijgt in ieder geval veel aandacht in het IMC.

 

Divertikels zijn uitstulpingen van de tunica mucosa (slijmvlies) door de spierwand van de dikke darm heen, bij voorkeur in het sigmoïd. Door verhoogde druk treden deze herniaties op. Dyspepsie, opgezette buik, flatulentie en obstipatie worden met diverticulose in verband gebracht.

Divertikels komen in de regel voor bij mensen boven de 65; bij 20-30 op de 1000 vrouwen en bij 10 op de 1000 mannen. De bekendste complicatie is diverticulitis, een ontstekingsreactie rondom de divertikels. De diverticulitis ontstaat op basis van verrotting van de darminhoud. Divertikels zijn in het algemeen goed te behandelen met Osteopathie, gericht op de mobiliteit van de darm en zijn omgeving, waardoor tevens de drukverhoging verdwijnt.

Obstipatie is geen ziekte maar een symptoom. Oorzaken zijn onder meer vochtgebrek, vezelarme voeding, weinig lichaamsbeweging en medicijngebruik. Veel patiënten gebruiken zelf laxantia, waardoor het probleem alleen maar versterkt wordt. De Mesologie richt haar aandacht op de voedingsregels, oliën en fytotherapie.

Wanneer het laatste deel van het rectum bij rectaal toucheren leeg is, moet men bedacht zijn op de aanwezigheid van een tumor. Coloncarcinomen komen boven de 65 jaar bij ongeveer 14 op de 1000 personen voor; een derde van deze gevallen betreft het een rectumcarcinoom (zie hoofdstuk 14, par. 3.2).

De acute appendicitis dient met het oog op de mogelijke complicaties overgelaten te worden aan de reguliere geneeskunde. De uiteindelijke diagnose wordt veelal bij een operatief ingrijpen gesteld.

 

Het ánders kijken van het IMC

Alle darmproblemen zijn voor ons van primair belang; hier ligt immers de basis van de (op)bouw van het lichaam. Spijs-verteren is een complexe zaak voor het lichaam en overal onderweg kunnen problemen de kop opsteken. Binnen het IMC wordt er zeer nauwgezet gekeken naar alle functies in het maagdarmkanaal. Daarnaast kijken we naar de vrije beweeglijkheid van de darmen, met het oog op aan- of verklevingen.

 

Wat kan het IMC?

Binnen het IMC hebben we vele oplossingen:

  • Vast stellen welk spijsverteringsprobleem er aan vooraf gaat
  • De toestand van de slijmvliezen in het maagdarmkanaal (overgevoeligheid)
  • Verklevingen in de buik
  • Meten van reacties op bepaalde stoffen
  • Elimineren van bepaalde stoffen (Meso-Voedings-Coach)